ای مرا آزرده از خود گر پشیمانی بیا

تنهای ناموفق ، گر نمی خواهی بیا

تا که سر پیچیدی از راه وفا گفتم برو

جز وفا اکنون اگر راهی نمی دانی بیا

یکنفس با من نبودی ای سنگدل

زآنهمه نامهربانی گر پشیمانی بیا

تاب رنجوری ندارم در پی رنجم مباش

گر نمی خواهی که جانم را برنجانی بیا

خود تو دانی دردها بر جان من بگذاشتی

تا نفس دارم اگر در فکر درمانی بیا

دشمن جانم تو بودی در پنهانم ز توست

همدم من تنهایی :

از زمانی که خود را شناختم با غم آشنا بودم همدم مونس تنهاییم غم

اشک بوده.

سالهاست خو گرفته ام دیگر نمی توانم دور باشم تنهایی رفیق

دیرینه ام است.

مرا از آن جدا نکن چون با غم زاده شدم با آن

بزرگ شدم

و با غم و تنهایی از دنیای فانی

خواهم رفت.

<نگارش: علی>